Toespraak namens het College van B en W en de gemeenteraad Tynaarlo door scheidend burgemeester Jan Rijpstra tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor Egbert Ubels op donderdag 15 mei 2008.

Sandra, Nick, Dagmar, familie, ons brandweer korps Tynaarlo, collega’s van de brandweer, dames en heren.

Herdenken is een onmisbaar element in onze samenleving. Met herdenken eren we en waarderen we. Maar we beseffen ook en bezinnen. Met herdenken tonen we betrokkenheid; van dichtbij en van ver. We staan stil bij het grote verdriet.

Egbert is overleden. Vrijdag 9 mei. Sinds die vrijdag is alles anders. In jullie gezin, familie, bij het korps, de post, in Tynaarlo, in Eelde. Vrijdag 9 mei rukte ons korps, post Eelde uit. Naar Yde de Punt. Paraat om de strijd met het vuur aan te gaan. Dat weet een brandweerman en dat doet een brandweerman waarbij het gevaar voor eigen leven aanwezig is. Dat is Egbert vrijdag fataal geworden, samen met Raymond en Anne.

Egbert was een man die de gevaren van zijn werk kende en sinds 1992 een hele grote betrokkenheid met de brandweer had. Hij had zijn eigen site waarin hij alles bij hield. Van katten uit de boom tot schuurbrandjes en collega’s die hun helm tijdens een uitruk vergaten kregen eveneens een vermelding met een knipoog want humor had hij. Zijn overlijden wordt vermeld op de site met een ontroerende reactie van jullie zoon Nick. Ik vind dat ontzettend moedig van je Nick.

Egbert en de brandweer zijn een twee-eenheid. Dat komt bij een heleboel van jullie hier aanwezig vaak voor. In 2003 werd hij bevorderd tot onderbrandmeester, in functie van bevelvoerder en twee jaar geleden ontving hij nog een landelijke prijs. Egbert wist wat het betekende als de brandweer vaak als eerste hulpverleningdienst bij een zwaar verkeersongeval aanwezig was. En ook wat voor impact dit op de brandweermensen had. Als spil in de nazorg bij gebeurtenissen in Noord- en Midden Drenthe was Egbert van onschatbare waarde voor zijn collega’s.

Egbert was handig, een techneut en met zijn kennis stond hij anderen vaak bij. Op het vliegveld waar hij werkte maar ook in zijn woonplaats Eelde; hij was een zorgzaam en prettig mens.

Met al zijn betrokkenheid en ervaring was Egbert een echte held. Meer dan 15 jaar zette hij zich volledig in voor de veiligheid in onze gemeenschap waarbij de ander centraal stond en niet hijzelf.

Egbert is vrijdag overleden. We zijn verslagen en verdoofd. Maar wat hartverwarmend is de betrokkenheid van onze gemeenschap. Nederlanders, noorderlingen worden wel eens afgeschilderd als koel, afstandelijk en bemoei je vooral niet met elkaar. Dat beeld is deze week volstrekt anders. De indrukwekkende stille tocht van dinsdag en al die reacties in welke vorm ook laten zien dat wij er voor jullie zijn.

Trots ben ik op de wijze waarop ons brandweer korps bestaande uit de posten Eelde, Vries en Zuidlaren professioneel, adequaat en betrouwbaar heeft gehandeld samen met al die korpsen, politie en hulpverleningsdiensten die ondersteuning hebben geboden. Het college en de gemeenteraad van Tynaarlo hebben diep, diep respect voor u.

Sandra, Nick, Dagmar, weet dat jullie geen dag uit onze gedachten zijn geweest. We weten ook dat dit nooit genoeg kan zijn om jullie verdriet weg te nemen. We beseffen dat deze week slechts het begin is van de verwerking van jullie verlies van Egbert.

Op school, op het werk, bij de club en in de buurt mogen jullie niet alleen achterblijven. Vanuit de gemeente zullen wij jullie steunen en ik weet dat de mensen om jullie heen, in Eelde dat ook zullen blijven doen.

We denken aan Egbert, we zien Egbert en blijven zijn aanwezigheid voelen, elke dag.